İç Ses
Gönderen Mammares
Hiç bir insan özgün değildir, hepimiz birbirimizin kopyasıyız aslında. İnsan
dünyaya geldiğinden itibaren bazı kurallar ve ahlak çerçevesinde
yetiştirildiğinden dolayı davranışlarının özgün olması beklenemez. Her insan
yetiştiği çevre, aile ortamı ve arkadaş çevresi etkisiyle bir takım doktrinler
altında kişisel gelişimini tamamlamaya çalışır. Fakat tüm bu etkiler göz önünde
bulundurulurken kişinin öz kişiliği hep göz-ardı edilir. Kişisel davranış
bozuklukları çeken insanların temeline inildiğinde bu tarz durumların görülmesi
aşikardır.
Ahlak kuralları ve kişinin kendi doğruları
bazen kısasıya çelişir. İnsanlar başkalarını değerlendirirken kendi
doğrularından sıyrılıp ahlaki ögelerle başkalarını değerlendirmeleri çok yanlış
bir şeydir. Bu duruma en iyi örnek teşkil edecek durum, gençliğini fuzuli
işlerle çar-çur edip yaşı kemale eren birisinin gençlere öğütler yağdırıp,
ahkam kesmesidir. Bu durum ahlaki kurallar bütünüyle bütünleşirken kişinin
kendi iç ahlakıyla çelişir ve tesir noktasına geldiğimizde ise koca bir
fiyaskodan öteye gidemez.
Diğer bir olgu ise ahlaki kuralların her
zaman doğru kabul edilmesinin müsbet bir şey olmaması hakkındadır. Ahlak
kuralları genele hitap eder, bireysel olarak hiç bir şeydir. Şayet insanlarla
bağlantısını kesmiş, tek başına yaşayan birisi için ahlak diye bir mefhumdan
söz edemeyiz. Bu yüzden bir ahlaki olguyu bir kişi üzerinde zor kullanarak
yaptırmak istediğimizde kişinin bunu istemeyerek yapması halinde çok yapmacık
durumlar meydana gelebilir. Bu ve bu gibi durumları az-çok hepimiz
yaşamışızdır.
Genelleme yaparsak kişinin kendi duruşunu
ortaya koyabilmesi için ahlaki olgular ve kendi doğruları arasındaki ince
çizgiyi iyi tespit etmesi gerekmekte aksi takdirde kişisel davranış
bozuklukları, yapmacık davranışlar ve kişisel gelişim kitapları arasındaki
kendimizi arayış serüvenimiz devam eder..
